΄Οταν κάποτε αποδημήσω εις Κύριον
το τριαντάφυλλο-γη θα τραγουδάει
τη χαμένη του Διεθνή.
Εκατομμύρια ΄Αγιοι Εμιγκρέδες θα τραγουδάνε
τη χαμένη τους Διεθνή.
Εκατομμύρια δάκρυα-στίχοι θα τραγουδάνε
τη χαμένη τους Διεθνή.
Κι ο ποιητής με τη γλώσσα -Σειρήνα θα καλεί
εκατομμύρια ΄Αγιες πόρνες να ραίνουν το
σώμα-ποίημα με ανθόστιχους
για τη χαμένη τους Διεθνή.


Γιώργος Βλάχος

Τρίτη, 29 Απριλίου 2014

Κώστας Βάρναλης




Π Ρ Ω Τ Ο Μ Α Γ Ι Α     Τ Ο Υ    1 9 4 4

Η γκραβούρα στο ξώφυλλο του Goya .


Πέσε στα γόνατα, προσκύνα το πανάγιο χώμα
με την ψυχή κατάκορφα στον ουρανό υψωμένη ,
  όποιος και νά σαι , όθε και νά σαι κι ό,τι — άνθρωπος νά σαι !
Πιότερο, αν είσαι του λαού ξωμάχος , χερομάχος ,
  φτωχόπαιδο, που αθέλητα σε βάλαν να καρφώσεις
 τον αδερφό σου αντίκρα σου — με μάνα εσύ και κείνος !
 Ετούτ’ η μάντρ’ αγνάντια σου το σύνορο του κόσμου .
  Σ’ αυτήν απάνου βρόντηξεν ο Διγενής το Χάρο .
 Ήτανε πρώτη του Μαγιού, φως όλα μέσα κ' έξω  
 (έξω τα χρυσολούλουδα και μέσα η καλωσύνη)
 που αράδειασε πά στο σοβά , πιστάγκωνα δεμένους
 και θέρισε με μπαταριές οχτρός ελληνομάχος ,
  όχι έναν, όχι δυο και τρεις, διακόσια παληκάρια .
 Δεν ήρθαν μελλοθάνατοι με κλάμα και λαχτάρα ,
  μόν’ ήρθανε μελλόγαμπροι με χορό και τραγούδι .
  Και πρώτος άρχος του χορού, δυο μπόγια πάνου απ’ όλους
  κι από το Χάρο τρεις φορές πιο πάνου ο Ναπολέος .
 Κι είναι από τότες Μάης εδώ, φως όλα μέσα κ' έξω .
 Κόλλα τ’ αυτί και την καρδιά στο ματωμένο χώμα .
Στον Κάτου Κόσμο τραγουδάνε πάντα και χορέβουν
 κι αν κάπου ανάκουστος καημός θολώνει τη λαλιά τους ,
  δεν είναι που τη μάνα τους τη μαύρη ανανογιούνται
 παρά που τους προδώσαν απορρίμματα δικά μας .
  Κι αν πέσανε για το λαό, νικήσαν οι προδότες , 
 που τώρα εδώ κατάχρυσοι περνούν και μαγαρίζουν ,
 και τώρα πιο τους μάχονται και τους ξανασκοτώνουν !
 Σιχαίνεσαι τους ζωντανούς; Μην κλαις τους σκοτωμένους !
 Απ’ τα ιερά τους κόκαλα, πρώτη του Μάη και πάλι ,
 θα ξεπηδήσει ο καθαρμός κι η λευτεριά του ανθρώπου .
 Κ' είναι χιλιάδες στην Ελλάδα όμοιοι Πανάγιοι Τάφοι .