ΤΟ ΧΑΣΜΟΥΡΗΤΟ ΤΟΥ ΠΟΙΗΤΙΚΟΥ ΣΥΝΔΙΚΑΤΟΥ

΄Οταν η ανάπηρη πολιτεία γελάει ,
ο απολίτιστος πολιτισμός του 21ου
αυτοχειριάζει τις τύψεις του ,
η εκδοτική νύχτα απορρίπτει
τα βιβλία σου ,
τα ” έγκριτα ” λόγου
και τέχνης περιοδικά
απαξιούν
να δημοσιεύσουν
ποιήματά σου,
οι ορθόδοξοι καθʼ όλα κριτικοί
προσεύχοντε στο μηδέν ,
πίνουν καφέ στην πλατεία Κ ,
αερίζουν τα λόγια τους ,
ταίζουν με το αίμα τους
κουνουπόμυγες και
φωτογραφίζονται στην Αρούμπα ,
στη Γρενάδα , στο Μάλι .
Σωτήρες ποιητές τρέμουν μη χάσουν
το τρένο ,
το κέρμα της δόξας ,
του διαδικτύου την αναγνώριση ,
παραποιούν στίχους ,
σκοτώνουν ανυπόταχτους ήλιους ,
μέσα απʼ τα κελιά τους
γράφουν
για τʼ απέραντο γαλάζιο ,
για έρωτες , κοχύλια ,
επαναστάσεις , πεεταλούδες , θεωρείες
θεωρείματα , τάσεις , υπερτάσεις ,
παραστάσεις ,
για το μυρμήγκι που τρέχει μέσα στο w.c τους ,
για μια γυναίκα
που είχαν και τους έφυγε ,για ένα επαίτη
που είδαν μέσα απʼ τη κλειδαρότρυπα ,
για ένα ποντίκι που τρύπωσε
μέσα στην άγια τράπεζα ,
την άγια νύκτα ,
τον άγιο εκδότη και
το άγιο σύστημα
αλλά ποτέ ,
ποτέ ,ποτέ
για το χασμουρητό τους .

Διογένης Γαλήνης

21.02.08

Πέμπτη, 13 Δεκεμβρίου 2012

Γιάννης Τσαρούχης



ΩΔΗ ΣΤΟΝ ΡΕΝΟΥΑΡ

1972 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΣ
Λάδι σε χρυσωμένο ξύλο ( Ιδιωτική συλλογή )

Με της τετραφωνίας τη χαρά που ανθίζει απότομα
ένα πρωί σα λουλούδι που στάζει μέλι στα χρόνια των
παιδιών , με το βύθος που ρίχνει στις ψυχές το χρυσο -
ρουμπινί πουλί και το κουκουνάρι του δέντρου των Χρι -
στουγέννων , με τα γαλαζοπράσινα λεμόνια και τις πε -
ταλούδες του δέντρου , με τα λευκά μπαμπάκια των πε -
θαμένων και των ζωντανών , με τις κούνιες και τα τριαν -
τάφυλλα , με τη θάλασσα που είναι δίπλα στον ουρανό σα
σκέψις , με τις κιθάρες που ανακαλύπτουν τα μαθηματι -
κά μέσα στο κουρείο , με τις μελαχρινές σημειώσεις που
παίρνει κάθε ψυχή ζεστή με μελανί μολύβι , με την κάθε
λογής χάντρα , πρασινόχρυση , χρυσοκίτρινη και χρυσο -
ρουμπινένια και χρυσολουλακιά , με το βάθος της από -
λυτης ευτυχίας , με το εξόγκωμα της απόλυτης πίστης ,
με το γάλα στα χείλη , με τη βαθύτητα του μωρού που
βυζαίνει , με το φιλοσοφικό τέλειο μετεωρισμό της γυ -
ναίκας που θηλάζει , με το μέλι της βιολέτας , με την
σκόνη της πεταλούδας , με τον αργό καπνό της ψυχής , 
τον παχύ πηχτό και ατέλειωτο , με τις υδραυλικές εμφα -
νίσεις των μηρών , με τα συμφωνικά χυσίματα της κό -
μης , με την αστραπή της κοιλιάς , με τον εσπερινόν αέρα
του γυμνασιόπαιδος , με το λαιμό του πουκαμίσου , με το
χώμα του κήπου , με τις μυρωδιές του δυοσμαρί και
των σαλιγκαριών , με την θερμή αιωνιότητα των πήλι -
νων αγαλμάτων της ταράτσας , με της κόρης το άλυτο
μυστικό .
΄Οταν οι θεοί επιτρέψανε να βυθιστεί ο άνθρωπος σε
κάθε βαθιά σκιά ευτυχίας μαύρης και κόκκινης και κίτρι -
νης , όταν δέσανε με χρυσάφι κάθε φως για να μη φύγει , 
όταν στερεώσανε τη σάρκα στο θρόνο της ψυχής , όταν
βάλανε το δίχτυ της ψυχής κάτω από τα παιχνίδια της
σάρκας για να μην πέσει και χτυπήσει , όταν φτάσανε
μ'ένα πιάσιμο την ανατολή με τη δύση σαν σφυρί με το
δρεπάνι , όταν το εκατόφυλλο τραντάφυλλο επροσκυνήθη -
κε σαν σύμβολο της ψυχικής εξάψεως που είναι πνοή και
ορμή και θαύμα και σπίρτο και δροσερή φλόγα αθάνατη .
΄Οταν εμεγάλωσε η κοιλιά των βυζαντινών και άνοι -
ξε το αιδοίο της πίστεως σαν αρμονικό σκατό , όλες οι
μουσικές , όλες οι μουσικές ζωντανές και ζεστές με το
απεριόριστο μέλλον , η μουσική της Πολωνίας , η μου -
σική της άπω Γαλλίας , και άπω Γερμανίας , της Αγγλίας , 
της Ισπανίας , του Θιβέτ , των Θηβών , της Μεσσηνίας , 
της Ολλανδίας και του Τυρόλου , και όλες αυτές οι μου -
σικές που πέσανε φυσιολογικά από την κοιλιά των βυζαν -
τινών άρχισαν να χαμογελούν με την αθωότητα του υψω -
μένου πέους και να ενώνονται από δυοσμαρί στο
χώμα σαν τις βαθιές μυρωδιές του περιβολιού , σαν το
φεγγάρι που νύχτα και μέρα μένει πάνω από κάθε παιδί
που το κοιτά όπου και να βρίσκεται το παιδί . Θαυμάσιε
χωρισμέ που ενώνεις , απαίσια ένωση που σκοτώνεις το 
μίσχο που ανθίσανε σαν καλαθίσκοι όλοι οι άνθρωποι ,
αυτοί που έρχονται κι αυτοί που φεύγουν .

1937

ΠΟΙΗΜΑΤΑ 1934-1937
ΑΓΡΑ
σ . - 90 , 91 -