΄Οταν κάποτε αποδημήσω εις Κύριον
το τριαντάφυλλο-γη θα τραγουδάει
τη χαμένη του Διεθνή.
Εκατομμύρια ΄Αγιοι Εμιγκρέδες θα τραγουδάνε
τη χαμένη τους Διεθνή.
Εκατομμύρια δάκρυα-στίχοι θα τραγουδάνε
τη χαμένη τους Διεθνή.
Κι ο ποιητής με τη γλώσσα -Σειρήνα θα καλεί
εκατομμύρια ΄Αγιες πόρνες να ραίνουν το
σώμα-ποίημα με ανθόστιχους
για τη χαμένη τους Διεθνή.


Γιώργος Βλάχος





Πέμπτη, 29 Μαΐου 2014

Maya Angelou : California Prodigal






FOR DAVID P—B

The eye follows, the land
Slips upward, creases down, forms
The gentle buttocks of a young
Giant. In the nestle,

Old adobe bricks, washed of
Whiteness, paled to umber,
Await another century.

Star Jasmine and old vines
Lay claim upon the ghosted land,
Then quiet pools whisper
Private childhood secrets.

Flush on inner cottage walls
Antiquitous faces,
Used to the gelid breath
Of old manors, glare disdainfully
Over breached time.

Around and through these
Cold phantasmatalities,
He walks, insisting
To the languid air,
Activity, music,
A generosity of graces.

His lupin fields spurn old
Deceit and agile poppies dance
In golden riot. Each day is
Fulminant, exploding brightly
Under the gaze of his exquisite
Sires, frozen in the famed paint
Of dead masters. Audacious
Sunlight casts defiance
At their feet.

Τετάρτη, 28 Μαΐου 2014

Παρουσίαση του νέου τεύχους του Φαρφουλά !



 
Την Κυριακή 1 Ιουνίου, στο μπαρ BEDOUIN, στο Γκάζι, Δεκελέων 32
και Ελασιδών, παρουσιάζουμε το 17ο τεύχος του ΦΑΡΦΟΥΛΑ που κυκλοφορεί με θέμα την αλητεία.

Θα πούμε γι’ αυτά που γράψαμε αλλά και γι’ αυτά που δεν γράψαμε...

Το τεύχος συνεχίζετε, γίνεται LIVE, και σας περιμένουμε να το απολαύσετε!

Θα είμαστε όλοι εκεί από τις 8.00 μ.μ. και όσο πάει...

Η πρώτη μέρα του καλοκαιριού θέλει ΑΛΗΤΕΙΑ!

Η ΖΩΗ ΘΕΛΕΙ ΑΛΗΤΕΙΑ!!!

Σάββατο, 24 Μαΐου 2014

Γιώργος Βλάχος

 
΄Αλλα γράφει η ΕΛ ΠΑΙΣ
΄Αλλα λέει ο Αθνάρ
΄Αλλα πιστεύει ο λαός
και άλλα οι τρομοκράτες . 


http://www.poemhunter.com/poem

Πέμπτη, 22 Μαΐου 2014

Eugène Pottier




Otto Nagel : Πρωινή Βάρδια , 1929 .




Η ΔΙΕΘΝΗΣ



Εμπρός της γης οι κολασμένοι ,
της πείνας σκλάβοι εμπρός , εμπρός .
Το δίκιο απ' τον κρατήρα βγαίνει
σα βροντή , σαν κεραυνός .

Φτάνουν πια της σκλαβιάς τα χρόνια
τώρα εμείς οι ταπεινοί της γης ,
που ζούσαμε στην καταφρόνια
θα γίνουμε το παν εμείς .

Στον αγώνα ενωμένοι
κι ας μη λείψει κανείς .
Ω , νάτη μας προσμένη
στον κόσμο η Διεθνής !

Θεοί , αρχόντοι , βασιλιάδες ,
με πλάνα λόγια μας γελούν ,
της γης οι δούλοι και οι ραγιάδες
μοναχοί τους θα σωθούν .

Για να λείψουν τα δεσμά μας ,
για να πάψει πια η σκλαβιά ,
να νιώσουν πρέπει τη γροθιά μας
και της ψυχής μας τη φωτιά .

Στον αγώνα ενωμένοι
κι ας μη λείψει κανείς .
Ω , νάτη μας προσμένει
στον κόσμο η Διεθνής !

Τώρα πια κόρακες κι ακρίδες
δεν σκεπάζουν τον ουρανό
χρυσές ο ήλιος στέλνει αχτίδες
χαμόγελο παντοτεινό .

Κι αν θελήσουν να δοκιμάσουν
της ψυχής μας τους κεραυνούς
θα δούνε τότε , αν προφτάσουν ,
πως είναι σφαίρες μας γι' αυτούς .

Την '' Διεθνή '' έγραψε ο προλετάριος Ευγένιος Ποτιέ ,
 ( 4.12ου 1816 - 8.11ου 1887 ,Παρίσι ),τον Ιούνη του 1871

Μετάφραση :  Ο Γιάγκος Κανονίδης

 Το ανταρτικό και το επαναστατικό τραγούδι






L ' INTERNATIONALE



        C’est la lutte finale :  
                      Groupons-nous, et demain,   
 L’Internationale  
Sera le genre humain


 

Debout ! les damnés de la terre !
Debout ! les forçats de la faim !
La raison tonne en son cratère :
C’est l’éruption de la fin.
Du passé faisons table rase,
Foule esclave, debout ! debout !
Le monde va changer de base :
Nous ne sommes rien, soyons tout !

 

Il n’est pas de sauveurs suprêmes :
Ni Dieu, ni César, ni tribun,
Producteurs, sauvons-nous nous-mêmes !
Décrétons le salut commun !

Pour que le voleur rende gorge,
Pour tirer l’esprit du cachot,
Soufflons nous-mêmes notre forge,
Battons le fer quand il est chaud !

L’État comprime et la loi triche ;
L’Impôt saigne le malheureux ;
Nul devoir ne s’impose au riche ;
Le droit du pauvre est un mot creux.
 

C’est assez languir en tutelle,
L’Égalité veut d’autres lois ;
« Pas de droits sans devoirs, dit-elle
« Égaux, pas de devoirs sans droits ! »

Hideux dans leur apothéose,
Les rois de la mine et du rail
Ont-ils jamais fait autre chose
Que dévaliser le travail ?
Dans les coffres-forts de la bande
Ce qu’il a créé s’est fondu
En décrétant qu’on le lui rende
Le peuple ne veut que son dû.

 

Les Rois nous soûlaient de fumées,
Paix entre nous, guerre aux tyrans !
Appliquons la grève aux armées,
Crosse en l’air, et rompons les rangs !
S’ils s’obstinent, ces cannibales,
À faire de nous des héros,
Ils sauront bientôt que nos balles
Sont pour nos propres généraux.


Ouvriers, paysans, nous sommes
Le grand parti des travailleurs ;
La terre n’appartient qu’aux hommes,
L’oisif ira loger ailleurs.
Combien de nos chairs se repaissent !
Mais, si les corbeaux, les vautours,
Un de ces matins, disparaissent,
Le soleil brillera toujours !
 



   C’est la lutte finale :  
                  Groupons-nous, et demain,   
 L 'Internationale   
Sera le genre humain

 


Paris ,  juin 1871.